14    กุมภาพันธ์  ใกล้จะมาถึงแหละ

 

...วันนี้อาจจะเป็นวันแห่งความสุขของใครหลายคน...

...วันนี้อาจจะเป็นวันแห่งความทุกข์ของใครหลายคน...

...และวันนี้ก้ออาจจะเป็นวันที่หลายๆคนเฉยๆกับมัน...

 

...บางคนอาจตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงวันนี้...

...บางคนอาจจะไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย...

...และบางคนอีกเช่นกันที่คิดว่าวันนี้ก้อคืออีก 1 วันในปฏิทินเท่านั้น...

แต่สำหรับเราแล้ว

วันนี้เป็นวันที่มีความหมายเป็นบางปีเท่านั้น

เพราะ...บางปีก้อมีคนรักในช่วงนี้...บางปีก้อไม่มี

 

ถ้าจะนับแล้วมีอยู่ไม่กี่ครั้งหรอกที่วันวาเลนไทน์มีความหมายสำหรับเรา

 

 

ตอนอยู่ม.2

จำได้ว่าตอนนั้นคบอยู่ 2 คนพร้อมกัน  ก้อพับดาวใส่ขวดโหลให้ทั้ง 2 คนเลย

แต่ให้คนละช่วงเวลากันนะ *_*

คนนึงให้ตอนเช้า...ตอนมาถึงโรงเรียน

คนนึงให้ตอนเย็น...ตอนกลับบ้าน (เพราะไอ้คนนี้กลับบ้านพร้อมกันทุกวันอยู่แล้ว)

 

 

ตอนอยู่ม.6

ก้อไม่พ้นพับดาวอีกเหมือนเดิม

แต่คราวนี้เป็นดาวดวงใหญ่กว่า...และเยอะกว่า

แล้วก้อได้ดอกกุหลาบสีแดงกลับคืนมา 1 ดอกใหญ่

(แม่ถามใหญ่เลยว่าใครหลงผิดเอาดอกกุหลาบมาให้เนี่ย)

 

 

ทั้ง 2 ครั้งนั้นยังไม่นับว่าเป็นแฟนกันจริงๆ

มันเหมือนกับเป็นความรักแบบเด็กๆ...เกิดขึ้นเพราะเพื่อนล้อ...เพื่อนยุ

แล้วก้อเกิดเร็ว...และก้อจบเร็วเหมือนกัน...

 

หลังจากนั้นวันวาเลนไทน์ก้อห่างหายไปจากความรู้สึก...

กลายเป็นวันธรรมดาวันนึงที่อยู่กับเพื่อน 

 

จนกระทั่ง...

 

 

วาเลนไทน์ปีที่แล้ว

อยู่กับอ้วนเหมือนเดิม (เพราะเราอยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว)

ไม่ให้ซื้ออะไรเป็นพิเศษให้อ้วน  แต่พอดีมีอยู่วันนึงก่อนหน้านี้

ไปมหาลัยของอ้วนแล้วเห็นคนกำลังวาดรูปการ์ตูนล้ออยู่

@_@  ก้อเลยเกิดไอเดีย

ให้เขาวาดรูปของเราสองคน  เสียไป 60 บาทเอง ถูกมากกกกกกกกกกกกก

แล้วก้อให้อ้วนเอาไปใส่กรอบ

(แต่...ทุกวันนี้ยังไม่เห็นรูปนี้เลย  มันบอกเอาไปใส่กรอบอยู่  สงสัยจะได้ชาติหน้า)

 

ส่วนอ้วนแอบไปซื้อหนังสือ Harry Potter เล่ม 5 ที่ซีคอนให้

แล้วก้อมีการ์ดอีก 1 ใบ  เกือบเป็นการ์ดทำเองแล้ว  แต่สุดท้ายก้อซื้อเขาเอาดีกว่า

 

ตอนเย็นก้อไปกินข้าว + ดูหนังกันที่ The Mall บางกะปิ

(แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว)

 

จบสำหรับ 1 วันที่ไม่มีอะไรโรแมนติคเลย

เป็นเหมือนวันธรรมดาๆวันนึง 

แต่มันมีความหมายมากตรงที่

เราเริ่มเกิดความรู้สึกมั่นใจแล้วว่า  ตอนนี้อ้วนมีเราคนเดียว จริงๆ

รับรู้ว่าอ้วนรักเรามากแค่ไหน  มากขนาดที่ว่าตายแทนกันได้

 

 

อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...เป็นตัวของตัวเองที่สุด

อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...ไม่ต้องห่วงสวย

อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถทำหน้าทะเล้นได้อย่างไม่ต้องอายใคร

อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถกินได้อย่างไม่ต้องเกรงใจใคร

อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถเดินด้วยได้แบบไม่ต้องแต่งตัวแต่งหน้าอะไรมากมาย

อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถดูแลเวลาปวดท้องได้

และ...ต่อให้อ้วนกว่านี้...ขี้เหร่กว่านี้...น่าตาน่าเกลียดกว่านี้...อ้วนก้อรับได้

 

 

แต่...ทำไมเราถึงไม่กลับไปหาอ้วนในวันที่เลิกกับพี่อาร์ม

(เด๋วค่อยมาคุยเรื่องผู้ชายคนนี้นะ  ตอนนี้กลับไปเรื่องอ้วนก่อน)

อ่านไดของป้าและก้อได้คำตอบให้กับตัวเอง

 

...เราเลือกที่จะดิ้นรนค้นหาสิ่งที่ดีที่สุดต่อไป...

...เพราะถ้าเราหยุดค้นหา...และพอใจในสิ่งที่มีอยู่...

...รับได้ในสิ่งที่เขาเป็น...เราก้อคงไม่เป็นแบบนี้...

 

 

 

อ้วนเป็นคนชอบพูดอะไรซ้ำๆ...พูดแต่เรื่องเดิมๆ...ซึ่งพลอยไม่ชอบ

พลอยชอบแบบว่าทะเลาะกันตอนนั้น...คุยกันให้จบ...เคลียร์กันให้จบ

แล้วก้อไม่พูดถึงมันอีก...แต่อ้วนไม่

อ้วนยังคงเอามันมาพูดทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน

 

 

อ้วนเป็นคนขี้หึง...ขี้ระแวง...และจะสบายใจที่สุดถ้าพลอยอยู่บ้าน

(ความหมายคือ  ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าไม่ไปกับมัน)

ซึ่งตามนิสัยพลอยแล้ว  จะเป็นคนสนุกสนาน  เฮฮา  ถึงไหนถึงกัน

ไม่ชอบอยู่ติดบ้าน  ชอบเที่ยว  ชอบไปนู่นไปนี่ 

แล้วเวลาจะออกไปไหนแต่ละที  ก้อต้องมานั่งคอยโกหกกันตลอด

ต้องบอกว่าไม่ได้ไปไหน  อยู่บ้าน  ขนาดไปแค่เซ็นทรัลยังไม่ได้เลย

 

 

อ้วนชอบพูดจาประชดประชัน...งี่เง่า...ขี้งอน

ซึ่งมันทำให้เราทะเลาะกันประจำกับคำพูดของอ้วน

และเราก้อเหนื่อยที่จะง้อด้วย

 

 

เหตุผลสำคัญ  คือ  พ่อกับแม่พลอย

ซึ่งอันนี้ทุกคนน่าจะเข้าใจ

 

 

ประจวบเหมาะกับที่เราย้ายที่ทำงานและก้อเรียนต่อโท

ทำให้เราห่างกันมากขึ้น  มีเวลาเจอกันน้อยลง

และมีคนเข้ามาสนใจเรา  คือ  พี่อาร์ม

 

 

พี่อาร์มเข้ามาในชีวิตเราเหมือนจรวด...ผ่านมาเร็วและก้อออกไปเร็ว

พี่อาร์มต่างกับอ้วนตรงที่...ไม่งี่เง่า...ไม่เอาแต่ใจ

เป็นคนพูดอะไรสั้นๆ...เข้าใจง่าย

เป็นคนเก่ง...ฉลาด...และช่วยเหลือเราได้ในทุกเรื่อง

รวมทั้งพ่อกับแม่ก้อชอบเขา...ตรงที่เขาเป็นคนที่มีสัมมาคารวะ

เวลามาส่งที่บ้านจะต้องรอให้เราเข้าบ้านก่อนทุกครั้ง  หรือไม่ก้อจะเข้าไปไหว้พ่อกับแม่ด้วย

แค่นี้จริงๆ

 

 

แต่ทำไมเราถึงได้ตั้งความหวังกับเขาไว้มากมาย

ด้วยความที่นิสัยของผู้หญิงมั้ง  ต้องการอะไรที่มั่นคง

ต้องการความเป็นผู้นำ  และต้องการอนาคต

 

 

สมมติว่าถ้าต้องการซื้อ notebook สักเครื่อง  ไปปรึกษากับคนสองคน

คนนึง...บอกว่าอยากได้แบบไหน  รุ่นไหนก้อซื้อเลย

กับอีกคน...หาข้อมูลให้เรา  อธิบายให้เราฟังว่ารุ่นไหนดี  รุ่นไหนไม่ดี

 

 

เป็นคุณคุณจะเลือกใคร...คนอื่นเราไม่รู้...แต่เราเลือกคนที่ 2

 

 

สุดท้าย...มันก้อจบลงด้วยเหตุผลที่ว่า “แฟนเก่าเขากลับมา”

เขาเคยถามว่าเขาควรทำไงดี...ซึ่งเราก้อไม่เคยเหนี่ยวรั้งเขาไว้

จนบางคนบอกว่า  ทำไมไม่พูดอะไรตามที่ใจตัวเองคิดบ้าง

เขาจะได้รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไร  เขาจะได้รู้ว่าเราก็มีหัวใจนะ

 

แต่  ณ ตอนนั้นไม่อยากรั้งเขาไว้  ถ้าหัวใจเขาไม่อยู่กับเรา

 

แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วกับคำว่า

“สมอง  กับ  หัวใจ”  มันสวนทางกัน

 

 

มาถึงตอนนี้อยากบอกเขาเหมือนกันนะว่าตั้งแต่วันนั้นผ่านไป  เรารู้สึกยังไง

เพราะตั้งแต่วันสุดท้ายที่จับมือกัน  ยังไม่เคยพูดความรู้สึกให้เขาฟังเลย

ว่าเราเสียใจนะ  เราเจ็บนะ  แต่เราก้ออยากเห็นเขามีความสุข

(แต่เพื่อนหลายคนลงความเห็นว่า  เขาไม่มีความสุข  เพราะเมียคอยมาคุม)

 

 

ในตอนนั้นเมื่อเดือนที่แล้วความรู้สึก  อกหัก รักคุด ใจสลาย

และการกู้คืนสภาพจิตใจดวงเดิมที่เคยเข้มแข็ง  มันช่างยากเย็นยิ่งนัก

 

หัวใจของเราก้อเหมือนกระดาษบางเบา ...ที่พร้อมจะปลิวไหวไปได้ทุกที่

และก็พร้อมฉีกขาดได้ทุกเมื่อ  

ใจบางบางของเรา...เคยลู่ลมเบาเคล้าไปในความสุขชั่วครู่

ก่อนจะปลีกตัวออกมา ด้วยด้วยสภาพกึ่งยับย่น

ทำอย่างไรจิตใจจะเข้มแข็งเมื่ออยู่ใกล้เขา...โบกปูน หรือ เสริมเหล็ก 

ทำอย่างไรใจจะไม่เต้นแรงเมื่อเห็นหน้าเขา...กดปุ่ม Slow

ทำอย่างไรจะไม่ตกหลุมรักที่เขาขุดไว้...ไม่ต้องเดิน

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันทำไม่ได้

 

ทุกวันนี้ที่เป็นอยู่และสิ่งที่เขาเห็นคือ  เรามีความสุขดี  ยิ้ม  หัวเราะได้กับทุกคน

แต่ลึกๆข้างในใครจะรู้  เรายิ้มได้ก้อจริง...แต่ไม่เหมือนตอนที่มีเขา

เราพูดคุยกับทุกคนได้ก้อจริง...แต่เขาคือคนที่เราอยากคุยด้วยมากที่สุด

เราไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเองก้อจริง...แต่ไม่รู้สึกว่าปลอดภัยเหมือนตอนที่มีเขา

 

แต่ชีวิตมันก้อต้องเดินต่อไป

 

ในตอนนี้เรารู้แล้วว่าชีวิตยังมีอะไรให้ค้นหาอีกตั้งเยอะ

ในโลกนี้ยังมีคนที่ทำให้เรามีความสุข  ทำให้เรายิ้ม  ทำให้เราหัวเราะ  ได้อีกตั้งมากมาย

 

“การที่คน 1 คนไม่เห็นค่า  ก้อใช่ว่าคนอื่นจะไม่เห็นค่า”

 

 

เพียงแค่เรา...เปิดใจยอมรับกับสิ่งที่จะเข้ามา

เปิดใจยอมรับกับมิตรภาพใหม่ๆที่กำลังเกิดขึ้น

เปิดใจให้ความทุกข์ที่เราเก็บไว้  ได้ออกไปจากเรา

 

 

“ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ  ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง”

 

 

ทำตัวเองให้มีค่า  ให้มีความสุข  ให้เวลากับตัวเอง 

ดูแลตัวเองให้ดีก่อนที่จะคิดดูแลคนอื่น

แค่นี้ก้อเพียงพอแล้ว

 

 

“อาจจะดีก้อได้ที่ไม่มีใครให้รักสักช่วงเวลาหนึ่ง

เพราะมันทำให้เราเริ่มกลับมาอยู่เพื่อตัวเองอีกครั้ง”

 

 

มาถึงสิ่งที่ไม่ค่อยอยากพูดถึงเลย

 

 วาเลนไทน์ปีนี้

 

กรูจะไปกับใครดีฟะ...เลือกไม่ถูก^_^

 

 

“ตอนนี้”  ไม่ใช่ว่าไม่มีใครมาหยิบยื่นความรักให้

แต่มันยังไม่ถูกใจ  และมันก้อยังไม่ใช่

 

เพราะ...พี่อาร์มมาทำให้ spec ผู้ชายเราสูงขึ้น  เลือกมากขึ้น

 

 

และเราก้อสนุกกับชีวิตอิสระในตอนนี้

สนุกกับการมีเพื่อน...สนุกกับการอยู่กับเพื่อน

เพื่อนมัธยม  เพื่อนป.ตรี  เพื่อนป.โท  เพื่อนที่ทำงานเก่า  เพื่อนที่ทำงานใหม่

 

รวมทั้งเพื่อนใหม่ในเวบ  giggajib

ที่ทำให้เรามีวันใหม่ที่มีความสุขและสดใสตลอดเวลา

 

 

“ความรัก”  ทำให้คนมีความหวังเกิดขึ้นมาเสมอ

และเราก้อเป็นคนที่ชอบตั้งความหวังให้กับตัวเองอยูแล้ว

เมื่อมีคนเข้ามาชีวิต  ก้ออยากให้ทุกอย่างดีไปหมด

จนบางครั้งลืมนึกถึงอนาคตที่จะไม่มีเขาอยู่ ...ลืมนึกถึงความเจ็บปวดที่มันจะเกิดขึ้น

เหมือนกับคนที่เพิ่งผ่านไป...ไม่เคยคิดว่ามันจะจบเร็วอย่างนี้

และมันก้อยังอยู่ในความทรงจำของเราอยู่ 

 

เราใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเรียนรู้ที่จะรักใครสักคน
การที่จะลืมใครบางคนก็จำเป็นต้องใช้เวลาเช่นกัน...

 

รักคือการมองตัวเราผ่านสายตาของคนอื่น...และค้นหาตัวเราในหัวใจของคนๆนั้น
เมื่อเรารักใครแล้ว..เราก็จะรักตลอดไป...แต่ก้อมีบางสิ่งที่อาจจะคิดหลบหนี
แต่หัวใจเรากลับเก็บมันไว้ตลอดเวลา

การปล่อยมันไปไม่ใช่เรื่องง่าย...แต่จะเหนี่ยวรั้งมันไว้ก็ช่างยากเย็น
ความเข้มแข็งไม่ได้วัดที่ว่าสามารถเหนี่ยวรั้งมันไว้...แต่อยู่ที่สามารถปล่อยมันไปได้ต่างหาก

 

อย่างน้อย...ทุกคนที่ผ่านมาก้อนับเป็น “ช่วงที่ดีที่สุด”  ของชีวิต  ทั้ง 2 คน

 

ปล. ตกลงวาเลนไทน์นี้กรูจะไปกับใครฟะ