14 กุมภาพันธ์ ใกล้จะมาถึงแหละ
...วันนี้อาจจะเป็นวันแห่งความสุขของใครหลายคน...
...วันนี้อาจจะเป็นวันแห่งความทุกข์ของใครหลายคน...
...และวันนี้ก้ออาจจะเป็นวันที่หลายๆคนเฉยๆกับมัน...
...บางคนอาจตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงวันนี้...
...บางคนอาจจะไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย...
...และบางคนอีกเช่นกันที่คิดว่าวันนี้ก้อคืออีก 1 วันในปฏิทินเท่านั้น...
แต่สำหรับเราแล้ว
วันนี้เป็นวันที่มีความหมายเป็นบางปีเท่านั้น
เพราะ...บางปีก้อมีคนรักในช่วงนี้...บางปีก้อไม่มี
ถ้าจะนับแล้วมีอยู่ไม่กี่ครั้งหรอกที่วันวาเลนไทน์มีความหมายสำหรับเรา
ตอนอยู่ม.2
จำได้ว่าตอนนั้นคบอยู่ 2 คนพร้อมกัน ก้อพับดาวใส่ขวดโหลให้ทั้ง 2 คนเลย
แต่ให้คนละช่วงเวลากันนะ *_*
คนนึงให้ตอนเช้า...ตอนมาถึงโรงเรียน
คนนึงให้ตอนเย็น...ตอนกลับบ้าน (เพราะไอ้คนนี้กลับบ้านพร้อมกันทุกวันอยู่แล้ว)
ตอนอยู่ม.6
ก้อไม่พ้นพับดาวอีกเหมือนเดิม
แต่คราวนี้เป็นดาวดวงใหญ่กว่า...และเยอะกว่า
แล้วก้อได้ดอกกุหลาบสีแดงกลับคืนมา 1 ดอกใหญ่
(แม่ถามใหญ่เลยว่าใครหลงผิดเอาดอกกุหลาบมาให้เนี่ย)
ทั้ง 2 ครั้งนั้นยังไม่นับว่าเป็นแฟนกันจริงๆ
มันเหมือนกับเป็นความรักแบบเด็กๆ...เกิดขึ้นเพราะเพื่อนล้อ...เพื่อนยุ
แล้วก้อเกิดเร็ว...และก้อจบเร็วเหมือนกัน...
หลังจากนั้นวันวาเลนไทน์ก้อห่างหายไปจากความรู้สึก...
กลายเป็นวันธรรมดาวันนึงที่อยู่กับเพื่อน
จนกระทั่ง...
วาเลนไทน์ปีที่แล้ว
อยู่กับอ้วนเหมือนเดิม (เพราะเราอยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว)
ไม่ให้ซื้ออะไรเป็นพิเศษให้อ้วน แต่พอดีมีอยู่วันนึงก่อนหน้านี้
ไปมหาลัยของอ้วนแล้วเห็นคนกำลังวาดรูปการ์ตูนล้ออยู่
@_@ ก้อเลยเกิดไอเดีย
ให้เขาวาดรูปของเราสองคน เสียไป 60 บาทเอง ถูกมากกกกกกกกกกกกก
แล้วก้อให้อ้วนเอาไปใส่กรอบ
(แต่...ทุกวันนี้ยังไม่เห็นรูปนี้เลย มันบอกเอาไปใส่กรอบอยู่ สงสัยจะได้ชาติหน้า)
ส่วนอ้วนแอบไปซื้อหนังสือ Harry Potter เล่ม 5 ที่ซีคอนให้
แล้วก้อมีการ์ดอีก 1 ใบ เกือบเป็นการ์ดทำเองแล้ว แต่สุดท้ายก้อซื้อเขาเอาดีกว่า
ตอนเย็นก้อไปกินข้าว + ดูหนังกันที่ The Mall บางกะปิ
(แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว)
จบสำหรับ 1 วันที่ไม่มีอะไรโรแมนติคเลย
เป็นเหมือนวันธรรมดาๆวันนึง
แต่มันมีความหมายมากตรงที่
เราเริ่มเกิดความรู้สึกมั่นใจแล้วว่า ตอนนี้อ้วนมีเราคนเดียว จริงๆ
รับรู้ว่าอ้วนรักเรามากแค่ไหน มากขนาดที่ว่าตายแทนกันได้
อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...เป็นตัวของตัวเองที่สุด
อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...ไม่ต้องห่วงสวย
อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถทำหน้าทะเล้นได้อย่างไม่ต้องอายใคร
อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถกินได้อย่างไม่ต้องเกรงใจใคร
อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถเดินด้วยได้แบบไม่ต้องแต่งตัวแต่งหน้าอะไรมากมาย
อ้วนเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้ว...สามารถดูแลเวลาปวดท้องได้
และ...ต่อให้อ้วนกว่านี้...ขี้เหร่กว่านี้...น่าตาน่าเกลียดกว่านี้...อ้วนก้อรับได้
แต่...ทำไมเราถึงไม่กลับไปหาอ้วนในวันที่เลิกกับพี่อาร์ม
(เด๋วค่อยมาคุยเรื่องผู้ชายคนนี้นะ ตอนนี้กลับไปเรื่องอ้วนก่อน)
อ่านไดของป้าและก้อได้คำตอบให้กับตัวเอง
...เราเลือกที่จะดิ้นรนค้นหาสิ่งที่ดีที่สุดต่อไป...
...เพราะถ้าเราหยุดค้นหา...และพอใจในสิ่งที่มีอยู่...
...รับได้ในสิ่งที่เขาเป็น...เราก้อคงไม่เป็นแบบนี้...
อ้วนเป็นคนชอบพูดอะไรซ้ำๆ...พูดแต่เรื่องเดิมๆ...ซึ่งพลอยไม่ชอบ
พลอยชอบแบบว่าทะเลาะกันตอนนั้น...คุยกันให้จบ...เคลียร์กันให้จบ
แล้วก้อไม่พูดถึงมันอีก...แต่อ้วนไม่
อ้วนยังคงเอามันมาพูดทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน
อ้วนเป็นคนขี้หึง...ขี้ระแวง...และจะสบายใจที่สุดถ้าพลอยอยู่บ้าน
(ความหมายคือ ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าไม่ไปกับมัน)
ซึ่งตามนิสัยพลอยแล้ว จะเป็นคนสนุกสนาน เฮฮา ถึงไหนถึงกัน
ไม่ชอบอยู่ติดบ้าน ชอบเที่ยว ชอบไปนู่นไปนี่
แล้วเวลาจะออกไปไหนแต่ละที ก้อต้องมานั่งคอยโกหกกันตลอด
ต้องบอกว่าไม่ได้ไปไหน อยู่บ้าน ขนาดไปแค่เซ็นทรัลยังไม่ได้เลย
อ้วนชอบพูดจาประชดประชัน...งี่เง่า...ขี้งอน
ซึ่งมันทำให้เราทะเลาะกันประจำกับคำพูดของอ้วน
และเราก้อเหนื่อยที่จะง้อด้วย
เหตุผลสำคัญ คือ พ่อกับแม่พลอย
ซึ่งอันนี้ทุกคนน่าจะเข้าใจ
ประจวบเหมาะกับที่เราย้ายที่ทำงานและก้อเรียนต่อโท
ทำให้เราห่างกันมากขึ้น มีเวลาเจอกันน้อยลง
และมีคนเข้ามาสนใจเรา คือ พี่อาร์ม
พี่อาร์มเข้ามาในชีวิตเราเหมือนจรวด...ผ่านมาเร็วและก้อออกไปเร็ว
พี่อาร์มต่างกับอ้วนตรงที่...ไม่งี่เง่า...ไม่เอาแต่ใจ
เป็นคนพูดอะไรสั้นๆ...เข้าใจง่าย
เป็นคนเก่ง...ฉลาด...และช่วยเหลือเราได้ในทุกเรื่อง
รวมทั้งพ่อกับแม่ก้อชอบเขา...ตรงที่เขาเป็นคนที่มีสัมมาคารวะ
เวลามาส่งที่บ้านจะต้องรอให้เราเข้าบ้านก่อนทุกครั้ง หรือไม่ก้อจะเข้าไปไหว้พ่อกับแม่ด้วย
แค่นี้จริงๆ
แต่ทำไมเราถึงได้ตั้งความหวังกับเขาไว้มากมาย
ด้วยความที่นิสัยของผู้หญิงมั้ง ต้องการอะไรที่มั่นคง
ต้องการความเป็นผู้นำ และต้องการอนาคต
สมมติว่าถ้าต้องการซื้อ notebook สักเครื่อง ไปปรึกษากับคนสองคน
คนนึง...บอกว่าอยากได้แบบไหน รุ่นไหนก้อซื้อเลย
กับอีกคน...หาข้อมูลให้เรา อธิบายให้เราฟังว่ารุ่นไหนดี รุ่นไหนไม่ดี
เป็นคุณคุณจะเลือกใคร...คนอื่นเราไม่รู้...แต่เราเลือกคนที่ 2
สุดท้าย...มันก้อจบลงด้วยเหตุผลที่ว่า “แฟนเก่าเขากลับมา”
เขาเคยถามว่าเขาควรทำไงดี...ซึ่งเราก้อไม่เคยเหนี่ยวรั้งเขาไว้
จนบางคนบอกว่า ทำไมไม่พูดอะไรตามที่ใจตัวเองคิดบ้าง
เขาจะได้รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไร เขาจะได้รู้ว่าเราก็มีหัวใจนะ
แต่ ณ ตอนนั้นไม่อยากรั้งเขาไว้ ถ้าหัวใจเขาไม่อยู่กับเรา
แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วกับคำว่า
“สมอง กับ หัวใจ” มันสวนทางกัน
มาถึงตอนนี้อยากบอกเขาเหมือนกันนะว่าตั้งแต่วันนั้นผ่านไป เรารู้สึกยังไง
เพราะตั้งแต่วันสุดท้ายที่จับมือกัน ยังไม่เคยพูดความรู้สึกให้เขาฟังเลย
ว่าเราเสียใจนะ เราเจ็บนะ แต่เราก้ออยากเห็นเขามีความสุข
(แต่เพื่อนหลายคนลงความเห็นว่า เขาไม่มีความสุข เพราะเมียคอยมาคุม)
ในตอนนั้นเมื่อเดือนที่แล้วความรู้สึก อกหัก รักคุด ใจสลาย
และการกู้คืนสภาพจิตใจดวงเดิมที่เคยเข้มแข็ง มันช่างยากเย็นยิ่งนัก
หัวใจของเราก้อเหมือนกระดาษบางเบา ...ที่พร้อมจะปลิวไหวไปได้ทุกที่
และก็พร้อมฉีกขาดได้ทุกเมื่อ
ใจบางบางของเรา...เคยลู่ลมเบาเคล้าไปในความสุขชั่วครู่
ก่อนจะปลีกตัวออกมา ด้วยด้วยสภาพกึ่งยับย่น
ทำอย่างไรจิตใจจะเข้มแข็งเมื่ออยู่ใกล้เขา...โบกปูน หรือ เสริมเหล็ก
ทำอย่างไรใจจะไม่เต้นแรงเมื่อเห็นหน้าเขา...กดปุ่ม Slow
ทำอย่างไรจะไม่ตกหลุมรักที่เขาขุดไว้...ไม่ต้องเดิน
นั่นคือสิ่งที่ฉันทำไม่ได้
ทุกวันนี้ที่เป็นอยู่และสิ่งที่เขาเห็นคือ เรามีความสุขดี ยิ้ม หัวเราะได้กับทุกคน
แต่ลึกๆข้างในใครจะรู้ เรายิ้มได้ก้อจริง...แต่ไม่เหมือนตอนที่มีเขา
เราพูดคุยกับทุกคนได้ก้อจริง...แต่เขาคือคนที่เราอยากคุยด้วยมากที่สุด
เราไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเองก้อจริง...แต่ไม่รู้สึกว่าปลอดภัยเหมือนตอนที่มีเขา
แต่ชีวิตมันก้อต้องเดินต่อไป
ในตอนนี้เรารู้แล้วว่าชีวิตยังมีอะไรให้ค้นหาอีกตั้งเยอะ
ในโลกนี้ยังมีคนที่ทำให้เรามีความสุข ทำให้เรายิ้ม ทำให้เราหัวเราะ ได้อีกตั้งมากมาย
“การที่คน 1 คนไม่เห็นค่า ก้อใช่ว่าคนอื่นจะไม่เห็นค่า”
เพียงแค่เรา...เปิดใจยอมรับกับสิ่งที่จะเข้ามา
เปิดใจยอมรับกับมิตรภาพใหม่ๆที่กำลังเกิดขึ้น
เปิดใจให้ความทุกข์ที่เราเก็บไว้ ได้ออกไปจากเรา
“ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง”
ทำตัวเองให้มีค่า ให้มีความสุข ให้เวลากับตัวเอง
ดูแลตัวเองให้ดีก่อนที่จะคิดดูแลคนอื่น
แค่นี้ก้อเพียงพอแล้ว
“อาจจะดีก้อได้ที่ไม่มีใครให้รักสักช่วงเวลาหนึ่ง
เพราะมันทำให้เราเริ่มกลับมาอยู่เพื่อตัวเองอีกครั้ง”
มาถึงสิ่งที่ไม่ค่อยอยากพูดถึงเลย
วาเลนไทน์ปีนี้
กรูจะไปกับใครดีฟะ...เลือกไม่ถูก^_^
“ตอนนี้” ไม่ใช่ว่าไม่มีใครมาหยิบยื่นความรักให้
แต่มันยังไม่ถูกใจ และมันก้อยังไม่ใช่
เพราะ...พี่อาร์มมาทำให้ spec ผู้ชายเราสูงขึ้น เลือกมากขึ้น
และเราก้อสนุกกับชีวิตอิสระในตอนนี้
สนุกกับการมีเพื่อน...สนุกกับการอยู่กับเพื่อน
เพื่อนมัธยม เพื่อนป.ตรี เพื่อนป.โท เพื่อนที่ทำงานเก่า เพื่อนที่ทำงานใหม่
รวมทั้งเพื่อนใหม่ในเวบ giggajib
ที่ทำให้เรามีวันใหม่ที่มีความสุขและสดใสตลอดเวลา
“ความรัก” ทำให้คนมีความหวังเกิดขึ้นมาเสมอ
และเราก้อเป็นคนที่ชอบตั้งความหวังให้กับตัวเองอยูแล้ว
เมื่อมีคนเข้ามาชีวิต ก้ออยากให้ทุกอย่างดีไปหมด
จนบางครั้งลืมนึกถึงอนาคตที่จะไม่มีเขาอยู่ ...ลืมนึกถึงความเจ็บปวดที่มันจะเกิดขึ้น
เหมือนกับคนที่เพิ่งผ่านไป...ไม่เคยคิดว่ามันจะจบเร็วอย่างนี้
และมันก้อยังอยู่ในความทรงจำของเราอยู่
เราใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเรียนรู้ที่จะรักใครสักคน
การที่จะลืมใครบางคนก็จำเป็นต้องใช้เวลาเช่นกัน...
รักคือการมองตัวเราผ่านสายตาของคนอื่น...และค้นหาตัวเราในหัวใจของคนๆนั้น
เมื่อเรารักใครแล้ว..เราก็จะรักตลอดไป...แต่ก้อมีบางสิ่งที่อาจจะคิดหลบหนี
แต่หัวใจเรากลับเก็บมันไว้ตลอดเวลา
การปล่อยมันไปไม่ใช่เรื่องง่าย...แต่จะเหนี่ยวรั้งมันไว้ก็ช่างยากเย็น
ความเข้มแข็งไม่ได้วัดที่ว่าสามารถเหนี่ยวรั้งมันไว้...แต่อยู่ที่สามารถปล่อยมันไปได้ต่างหาก
อย่างน้อย...ทุกคนที่ผ่านมาก้อนับเป็น “ช่วงที่ดีที่สุด” ของชีวิต ทั้ง 2 คน
ปล. ตกลงวาเลนไทน์นี้กรูจะไปกับใครฟะ
